Σεισμοί και χάλυβας

Δεν είναι ευχάριστο να μαζεύει κανείς στοιχεία από σεισμούς, γιατί πίσω τους υπάρχουν ανθρώπινες ζωές. Τα μαζέψαμε όμως, γιατί ακόμα ακούμε ότι τα μεταλλικά κτίρια «δεν αντέχουν». Αν σας το πει κάποιος, δείξτε του αυτή τη σελίδα.

Οι μεγάλοι σεισμοί των τελευταίων δεκαετιών έχουν δείξει ότι τα σύγχρονα κτίρια με χαλύβδινο σκελετό, μελετημένα με τους νεότερους κανονισμούς, σπάνια καταρρέουν. Ακόμα κι όταν παθαίνουν βλάβες, συνήθως μένουν όρθια και όσοι βρίσκονται μέσα προλαβαίνουν να βγουν. Ο λόγος είναι τεχνικός. Ο σκελετός είναι ελαφρύς, άρα δέχεται μικρότερες σεισμικές δυνάμεις, και ο χάλυβας είναι όλκιμος, δηλαδή παραμορφώνεται πολύ πριν σπάσει.

Οι σεισμοί έδειξαν επίσης πού κρίνεται η ασφάλεια, και αυτό είναι οι κόμβοι. Στο Northridge της Καλιφόρνιας, το 1994, βρέθηκαν ρωγμές σε συγκολλήσεις δοκών με υποστυλώματα, σε κτίρια που κατά τα άλλα δεν έπεσαν. Μετά από αυτό οι κανονισμοί άλλαξαν τον τρόπο που σχεδιάζονται και κατασκευάζονται οι συνδέσεις.

Μετράει και η ηλικία του κτιρίου. Στο Κόμπε, το 1995, τις μεγαλύτερες ζημιές τις είχαν κυρίως παλαιότερα χαλύβδινα κτίρια, μελετημένα πριν από τον αυστηρότερο ιαπωνικό κανονισμό του 1981. Τα νεότερα άντεξαν πολύ καλύτερα.

Στο Christchurch της Νέας Ζηλανδίας, μετά τους σεισμούς του 2010 και του 2011, κατεδαφίστηκαν πολλά κτίρια από οπλισμένο σκυρόδεμα. Πολλά από τα χαλύβδινα επισκευάστηκαν και ξαναχρησιμοποιήθηκαν. Γι' αυτό, όταν ξαναχτίστηκε το κέντρο της πόλης, ο χάλυβας χρησιμοποιήθηκε πολύ περισσότερο από πριν.

Το συμπέρασμα για εμάς είναι απλό. Ο χάλυβας από μόνος του δεν κάνει ένα κτίριο αντισεισμικό. Το κάνει η σωστή μελέτη, με προσεγμένους κόμβους, και μια κατασκευή που ακολουθεί πιστά τη μελέτη. Όταν υπάρχουν αυτά, ο χαλύβδινος σκελετός δίνει πολύ μεγάλο περιθώριο ασφάλειας.